Bilmem nedendir, artık kendimi daha yalnız hissediyorum.
Belki de en kötüsü şu hissettiğim eksilmişlik duygusudur.
Eksilmişim. Önce bebekliğim, sonra çocukluğum, sonra gençliğim gitmiş yavaş yavaş...
Ve ben bu süreç içerisinde ne vakit bir şey yapmak istesem, "Şimdi değil, sonra..." demişim.
Sonra bir bakmışım ki...
Ömür geçip gitmiş ve ben hiçbir şey yapmamışım. Yaptığım tek şey de "ertelemek" olmuş sadece...
Bir zamanlar vakit geçiyordu, şimdi ömür geçiyor.
Galiba yaşlanmak da bunu hissetiğin an başlayan şeydir.
Eğer geçen şeyin vakit değil de, ömür olduğunu hissetmeye başlamışsanız bilin ki...
Artık ertelememeniz gerekiyor hiçbir şeyi...
İstanbul'a geldiğim günden beri, "Köye gittiğimde o yüksek dağa çıkıp sinemi rüzgara açacağım ve haykıracağım göğe" diyordum.
Gidiyorum.
Sinemi rüzgara açmaya gidiyorum, görüşmek üzere...
